Vergilius, Aeneis, IV, 651
Dulces exuviae, dum fata deusque sinebat,
accipite hanc animam meque his exsolvite curis,
Vixi et quem dederat cursum fortuna peregi,
et nunc magna mei sub terras ibit imago.
Památky, kdys tak drahé, když osud a Bozi mi přáli,
přijměte teď mou duši a muk těch hrozných mě zbavte!
Konec, života běh jsem skončila, určený losem,
můj pak vznešený stín již do říše temnoty půjde.